از روز جمعه از روزهاى هزار ساله در بهشت مقر گرفت نا حق گفته ، زيرا همه اهل حديث گفته‌اند كه در آخر روز جمعه پيش از غروب خورشيد روح در آدم دميده شد ، و نيز خبر مكرر از پيمبر صلى الله عليه و سلم هست كه خداوند تبارك و تعالى وى را در همان روز در بهشت مقر داد و همان روز به زمين فرو فرستاد ، و مسلم است كه آخرين ساعت روز از روزهاى هزار سالهء آخرت هشتاد و سه سال و چهار ماه از سالهاى ماست بنابر اين آدم در ساعت دوازدهم روز جمعه هزار ساله خلق شد و چهل سال از سالهاى ما پيكر وى بيروح افتاده بود و پس از آن روح در او دميدند ، و اگر اقامت وى در آسمان و مقر در بهشت تا به هنگام گناه و هبوط چهل و سه سال و چهار ماه از سالهاى ما باشد برابر ساعتى از يك روز خلقت مىشود . از ابن عباس روايت كرده‌اند كه آدم ميان نماز نيمروز و نماز پسين از بهشت برون شد و به زمين فرود آمد و يك نيمروز از روزهاى آخرت در بهشت مقر داشت كه پانصد سال بود . اين سخن نيز خلاف اخبار منقول از رسول خدا صلى الله عليه و سلم و محدثان سلف است . سخن دربارهء محلى كه آدم و حوا فرود آمدند . خداى عز و جل آدم را پيش از غروب روز خلقت وى كه جمعه بود با همسرش از آسمان فرود آورد و چنان كه اخباريان سلف گفته‌اند در هند فرود آمد . از قتاده روايت كرده‌اند كه خدا عز و جل آدم را به هند فرود آورد ، و هم از ابن عباس روايت كرده‌اند كه خدا عز و جل آدم را به صحراى سر زمين هند فرود آورد . از على بن ابى طالب رضى الله عنه روايت كرده‌اند كه خوشبوترين زمينها سر زمين هند است كه خدا آدم را در آنجا فرود آورد و درخت آن بوى بهشت